Polish (Poland)Deutsch (DE-CH-AT)

Herby Koszalina

Herby miejskie powstawały od połowy XIV wieku...

więcej

Stowarzyszenie Przyjaciół Koszalina

 

obchodzi jubileusz 20-lecia. W  ramach SPK funkcjonuje:

więcej

Znane postacie Koszalina
Orlęta Lwowskie PDF Drukuj Email

Orlęta Lwowskie

Mianem Orląt Lwowskich określa się młodych mieszkańców Lwowa, którzy wobec braku we Lwowie regularnych oddziałów wojskowych Wojska Polskiego, w listopadzie 1918 ochotniczo walczyli o miasto z oddziałami wojsk ukraińskich. Młodzi ochotnicy walczyli też na przedpolu miasta z Armią Czerwoną w czasie wojny polsko bolszewickiej latem 1920 roku. W skład oddziałów ochotniczych wchodzili studenci, robotnicy, urzędnicy, uczniowie, chłopcy i dziewczęta.

W walkach we Lwowie do 22 listopada 1918 włącznie uczestniczyło z bronią w ręku lub w służbach pomocniczych 6022 osób, w tym 1374 uczniów szkół powszechnych i średnich oraz studentów. 2640 nie przekroczyło 25 roku życia, najmłodszy miał 9 lat. Zginęło lub zmarło od ran 439 żołnierzy i członków wojskowej służby sanitarnej, w tym 12 kobiet. 120 poległych było uczniami, a 76 studentami uczelni. Jeden z nich, 13-letni Antoś Petrykiewicz został najmłodszym w historii kawalerem Orderu Virtuti Militari. 29 poległych należało do sił odsieczy miasta pod dowództwem ppłk. Michała Karaszewicza-Tokarzewskiego[1]. Do powstania legendy Orląt Lwowskich przyczyniła się także postawa harcerek i harcerzy zarówno lwowskich jak i z całego kraju, którzy masowo wzięli udział w obronie Lwowa i Galicji Wschodniej. Wedle niepełnych danych zginęło wówczas ponad 70 przedstawicieli różnych drużyn harcerskich pochodzący z tak odległych od Lwowa miast jak np. Janek Łączkowski lat 16 z Wielunia[2].

Lwów, od XIV wieku należący do Polski, był miastem zamieszkiwanym w większości przez ludność polską. Lwów w 1910 r. zamieszkiwało 206 000 mieszkańców, z czego ponad 105 tys. stanowili Polacy, 57 tys. Żydzi, a 39 tys. Ukraińcy[3].

Przeciwnikami „Orląt Lwowskich” były oddziały Ukraińskiej Armii Halickiej.

 
Czesława Żądło PDF Drukuj Email

Urodziła się 31.X.1900 r. we Lwowie. Tam  ukończyła szkołę powszechną, średnią oraz  wyższą - Konserwatorium Muzyczne. Tuż po studiach podjęła pracę jako nauczycielka muzyki  i śpiewu  chóralnego w   I  Państwowym  Gimnazjum im. Józefa Piłsudskiego    w Stryju, a później w II Gimnazjum w Stryju /1927 – 39 /.

W  kolejnych latach  t.j.1939-41 pracowała w 10-letniej Szkole w Stryju.

 

Więcej…
 
Czuwaj! PDF Drukuj Email

Ocalić historię od zapomnienia

Koszalińscy harcerze postanowili uwiecznić historię ludzi, dziś mieszkańców Koszalina, którzy czynnie walczyli w czasie II Wojny Światowej.

Babciu, Dziadku opowiedz...." każdy z nas choć raz zapragnął usłyszeć jakąś ciekawą historię z przeszłości naszych dziadków.

Jednak lata mijają, nasi dziadkowie robią się coraz starsi. Czasem pamięć zaczyna zawodzić, a i my niestety coraz rzadziej zachęcamy ich do opowieści, nie zdając sobie sprawy, że powoli tracimy świadków najtragiczniejszych zdarzeń w historii naszego kraju. Ponieważ bohaterowie tamtych czasów to nie tylko okrzyknięte sławą postacie z książek i podręczników, to nasi dziadkowie i sąsiedzi.

Żołnierze, sanitariuszki, posłańcy, łączniczki - wszyscy młodzi i waleczni, pełni wiary i zaangażowania pomagali małymi kroczkami dojść do wolności Polski.

Co zrobić, aby wraz z upływem czasu pamięć o nich nie zniknęła? Odpowiedz znalazł sztab ogólnopolskiego harcerskiego rajdu „Arsenał" dzięki któremu jedna z koszalińskich drużyn postanowiła uwiecznić historię tych ludzi.

 

Więcej…
 
Prezydent Bernard Kokowski PDF Drukuj Email

Byłam sekretarką

peerelowskiego prezydenta

Bernard Kokowski ładował węgorze do bagażnika swojego fiata 125 i gnał przez Polskę na Śląsk. Koszalin zmieniał się przed dożynkami i często przebudowa stała, bo brakowało tego, czy tamtego. Trzeba było załatwić. – Dla niego nie było rzeczy niemożliwych. Był jak Religa, tylko zamiast ratowania ludzi budował miasto – mówi Maria Lipska, w latach 1973 – 1981 sekretarka prezydenta Koszalina.

 

Więcej…
 
Michał Wieruszewski PDF Drukuj Email

Michał Wieruszewski ”Zagończyk” Kpt. Rezerwy piechoty WP  ur. 26 września 1895 w Luborzycy  k. Miechowa, zm. 4 kwietnia 1959 w Koszalinie.

Urodził się w ówczesnym zaborze rosyjskim. Był synem Stanisława i Apolonii z d. Egielman. W 1911 r. został członkiem pierwszej drużyny tajnego skautingu. Należał do tajnej drużyny im. Dionizego Czachowskiego w Będzinie (Zagłębie Dąbrowskie), gdzie uczęszczał do Szkoły Handlowej /dziś I LO/.

Początkowo pełnił funkcję zastępowego, w czerwcu 1913 roku został drużynowym. Tajna działalność skautów zwróciła uwagę carskiej policji, Michał musiał ratować się ucieczką na teren Galicji, gdzie wstąpił do Organizacji Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie".

3 sierpnia 1914 został powołany jako członek „Zarzewia" do strzelecko-drużyniackiego oddziału sformowanego przez Józefa Piłsudskiego na krakowskich Oleandrach pod nazwą Pierwszej Kompanii Kadrowej. Jako jeden z trzech podoficerów został mianowany szefem tej kompanii. Jako obywatel Imperium Rosyjskiego musiał przyjąć pseudonim - wybrał „Zagończyk".

 

Więcej…
 
<< pierwsza < poprzednia 1 2 3 następna > ostatnia >>

Strona 1 z 3
wszystkie prawa zastrzeżone :www.przyjaciele.koszalin.pl
projekt i wykonanie: