Polish (Poland)Deutsch (DE-CH-AT)

Herby Koszalina

Herby miejskie powstawały od połowy XIV wieku...

więcej

Stowarzyszenie Przyjaciół Koszalina

 

obchodzi jubileusz 20-lecia. W  ramach SPK funkcjonuje:

więcej

Czesława Żądło PDF Drucken E-Mail
There are no translations available.

Urodziła się 31.X.1900 r. we Lwowie. Tam  ukończyła szkołę powszechną, średnią oraz  wyższą - Konserwatorium Muzyczne. Tuż po studiach podjęła pracę jako nauczycielka muzyki  i śpiewu  chóralnego w   I  Państwowym  Gimnazjum im. Józefa Piłsudskiego    w Stryju, a później w II Gimnazjum w Stryju /1927 – 39 /.

W  kolejnych latach  t.j.1939-41 pracowała w 10-letniej Szkole w Stryju.

 

Po przyjeździe do Koszalina w sierpniu 1945 r. zamieszkała przy ul Połtawskiej 6 na I piętrze / niezmiennie do dnia  zgonu /.  Z  dniem   1. IX. 1945 r. Kuratorium Szkolne w Szczecinie skierowało Ją do pracy w Państwowym Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącym  w Koszalinie/późniejsze I LO im. Stanisława Dubois / Angaż podpisał pierwszy powojenny Kurator Szczecińskiego Okręgu Szkolnego prof. Stanisław Helsztyński/.

W latach 1949-50 pracowała w Ogólnokształcącej 11-letniej Szkole TPD w Koszalinie przy ul. Jedności 9 a  latach 1950-54 podjęła pracę Państwowym Gimnazjum Administracyjno-Handlowym i Państwowym Liceum Krawieckim w Koszalinie.

Dom Jej często odwiedzali zaufani koledzy, uczniowie  i przyjaciele,  z którym chętnie dzieliła się pasją muzyczną i umilała słuchaczom czas mazurkami, polonezami Chopina,  stylizowanymi etiudami, wracając wspomnieniami do pięknie przeżytych przez siebie lat i miejsc.

Z chwilą powołania Liceum Pedagogicznego w 1951r. Kuratorium Oświaty i Wychowania w Koszalinie skierowało bezzwłocznie Czesławę Żądło na etat nauczyciela muzyki ,śpiewu i chóru . Nauczanie tych przedmiotów było priorytetowe w kształceniu przyszłych nauczycieli . Pracowała w tymże Liceum do 1969 r. tj. do likwidacji  liceów  pedagogicznych.

Ocenę przebiegu i zaangażowania zawodowego śp. Czesławy ilustrują wypowiedzi przełożonych , uczniów - absolwentów  i kolegów – nauczycieli zamieszczane w prasie i okolicznościowych wydawnictwach, dostępnych w archiwach i bibliotekach.

Jedna z Jej uczennic /absolwentka szkoły z 1949r./ z pierwszych lat nauki w LO ,,Dubois” w Koszalinie - Maria Roszak tak wspomina Profesor Czesławę Żądło ,, dla której najważniejszy był śpiew…przyjemnością było śpiewanie w Jej chórze ,branie udziału w akademiach ku czci...biada,  jednak temu ,kto ośmielił się fałszować…”

Dyrektor Jan Laskowski w 1950 r. w piśmie wysłanym do władz napisał: ,,Profesor Czesława Żądło - PPS, członek zarządu, dobra nauczycielka śpiewu. Energiczna i nadzwyczaj sumienna. Wyniki osiąga bardzo dobre”.

Z okazji 15-lecia LO Dubois – pierwszej w województwie szkole średniej Dyrektor Jadwiga Jelec wspomina, że Ona ,, i Pani Czesława Żądło  są dziś jedynymi osobami    z pedagogów ,które pamiętają pierwsze dni Szkoły „.

O pracy pedagogicznej w Liceum Pedagogicznym w Koszalinie wypowiada się absolwentka-Zofia Korczyńska - Szrubka /Hałabura/ w 2014 r.- we „Wspomnieniach” -  str. 45,,Pani Prof. Czesława Żądło była nauczycielką bardzo wymagającą i zdystansowaną, rzetelnie wykonywała swój zawód, dbała o dyscyplinę. Na lekcji było tak cicho, że było słychać lecącą muchę. Miała bardzo słaby wzrok , nosiła okulary o grubych szkłach,  za to słuch miała  niezwykle wyostrzony. Słyszała nawet szepty z ostatniej ławki. Bardzo się starała ,żeby zachęcić nas do przyswojenia wiedzy z muzyki i kultury ogólnie pojętej”. Autorka tego opracowania wspomina, że mieszkała w tym samym domu co Pani Profesor. Kiedy poznała Ją bliżej, Profesor  zyskała dużo więcej w jej oczach. Sposób bycia , zachowania, piękna polszczyzna, którą mówiła były świadectwem wysokiej kultury i niebywałej wiedzy.” Inni absolwenci Liceum Pedagogicznego wspominają Ją  jako starannie wykształconą  osobę, niesamowicie oczytaną, o szerokich horyzontach filozoficznych, znającą łacinę, grekę i język francuski. Pięknie grała na fortepianie, pianinie, skrzypcach, gitarze czy mandolinie  – często  dla uczniów w nagrodę za dobre przygotowanie do lekcji i odrobione ćwiczenia muzyczne. Była osobą po doświadczeniach wojennych i  napadach na Polaków przez ukraińskich nacjonalistów w Stryju.

W 1967 r. została odznaczona Krzyżem Komandorskim I Klasy. W uznaniu Jej zasług w kształtowaniu wrażliwości i umiejętności muzycznych młodzieży koszalińskiej        z inicjatywy Klubu Pionierów Koszalina - p.p. Marii Hudymowej i Lesława Mytnika władze miasta na czele z ówczesnym Prezydentem Mirosławem Mikietyńskim w 2008 roku ufundowali tablicę  którą , wmurowano w holu korytarza  I  LO im. St. Dubois   w Koszalinie. Na tej tablicy upamiętniono kilkoro organizatorów i nauczycieli I LO ,którzy rozpoczęli pracę w 1945 r.  Widnieje tam m.in. nazwisko i imię Pani Czesławy Żądło.

Zaprzyjaźnionym osobom , którym zaufała i dla których Jej dom był zawsze otwarty zwierzyła się z nostalgią , że  rodzice stworzyli Jej zasobny, ciepły i kulturalny dom, o szczególnych humanistycznych zasadach. Kiedyś  z ogromnym bólem w głosie ,bez komentarza i jakiegokolwiek wyjaśniania okoliczności, nadmieniła,  że pewnego dnia  ślad po nich zaginął. Osieroconą Czesławą zaopiekowała się Anna Popielnik. Z wielu wspomnień i rozmów z Czesławą wynikało, że nie miała rodzeństwa ani rodziny w kraju ani na wschodzie .  Jedyną krewną była ciotka Anna Popielnik, która zmarła w 1973r. i jest pochowana we wspólnym grobie z Czesławą Żądło.

Czesława Żądło zmarła 27.02.1988 r.

Wobec braku opłat za miejsce pochówku w grudniu 2014 r. Zarząd Cmentarza w Koszalinie ogłosił likwidację grobu.

W celu nie dopuszczenia do tego faktu absolwenci i żyjący jeszcze nauczyciele Liceum Pedagogicznego  im. Władysława Spasowskiego oraz  Dyrektor I Liceum Ogólnokształcącego im. St. Dubois p. Rafał Janus , Prezes Stowarzyszenia Przyjaciół Koszalina Maciej Spruta , Lesław Mytnik – Przewodniczący Klubu Pionierów Koszalina i Towarzystwa Absolwentów Liceum , Zygmunt Linke , Maria i Adam Siwulowie oraz Zygmunt Kulczewski  - były Kurator Oświaty i Wychowania w Słupsku oraz Stanisław Polańczyk – były Kurator Oświaty w Koszalinie postanowili zadeklarować dobrowolne kwoty pieniężne na renowację zniszczonego pomnika i miejsca pochówku.

Autorem renowacji grobu oraz postawienia obelisku  jest znany i ceniony artysta rzeźbiarz dr hab. Zygmunt Wujek - wykładowca  Politechniki   Pomorza Zachodniego wraz ze znanym lwowskim lwem , co w zamyśle autora stanowić ma symbol więzi osadników przybyłych do Koszalina z Kresów i ich nową Małą Ojczyzną.

Mamy nadzieję, że urządzony tak grób Pani Czesławy Żądło będzie w przyszłości miejscem wspomnienia o tych, którzy tworzyli szkolnictwo w powojennym Koszalinie.

 

W dniu 15.09.2015r. odsłonięty zostanie nagrobek Pani Czesławy.

 

Państwowym Gimnazjum Administracyjno-Handlowym i Państwowym Liceum Krawieckim w Koszalinie.

Dom Jej często odwiedzali zaufani koledzy, uczniowie  i przyjaciele,  z którym chętnie dzieliła się pasją muzyczną i umilała słuchaczom czas mazurkami, polonezami Chopina,  stylizowanymi etiudami, wracając wspomnieniami do pięknie przeżytych przez siebie lat i miejsc.

Z chwilą powołania Liceum Pedagogicznego w 1951r. Kuratorium Oświaty i Wychowania w Koszalinie skierowało bezzwłocznie Czesławę Żądło na etat nauczyciela muzyki ,śpiewu i chóru . Nauczanie tych przedmiotów było priorytetowe w kształceniu przyszłych nauczycieli . Pracowała w tymże Liceum do 1969 r. tj. do likwidacji  liceów  pedagogicznych.

Ocenę przebiegu i zaangażowania zawodowego śp. Czesławy ilustrują wypowiedzi przełożonych , uczniów - absolwentów  i kolegów – nauczycieli zamieszczane w prasie i okolicznościowych wydawnictwach, dostępnych w archiwach i bibliotekach.

Jedna z Jej uczennic /absolwentka szkoły z 1949r./ z pierwszych lat nauki w LO ,,Dubois” w Koszalinie - Maria Roszak tak wspomina Profesor Czesławę Żądło ,, dla której najważniejszy był śpiew…przyjemnością było śpiewanie w Jej chórze ,branie udziału w akademiach ku czci...biada,  jednak temu ,kto ośmielił się fałszować…”

Dyrektor Jan Laskowski w 1950 r. w piśmie wysłanym do władz napisał: ,,Profesor Czesława Żądło - PPS, członek zarządu, dobra nauczycielka śpiewu. Energiczna i nadzwyczaj sumienna. Wyniki osiąga bardzo dobre”.

Z okazji 15-lecia LO Dubois – pierwszej w województwie szkole średniej Dyrektor Jadwiga Jelec wspomina, że Ona ,, i Pani Czesława Żądło  są dziś jedynymi osobami    z pedagogów ,które pamiętają pierwsze dni Szkoły „.

O pracy pedagogicznej w Liceum Pedagogicznym w Koszalinie wypowiada się absolwentka-Zofia Korczyńska - Szrubka /Hałabura/ w 2014 r.- we „Wspomnieniach” -  str. 45,,Pani Prof. Czesława Żądło była nauczycielką bardzo wymagającą i zdystansowaną, rzetelnie wykonywała swój zawód, dbała o dyscyplinę. Na lekcji było tak cicho, że było słychać lecącą muchę. Miała bardzo słaby wzrok , nosiła okulary o grubych szkłach,  za to słuch miała  niezwykle wyostrzony. Słyszała nawet szepty z ostatniej ławki. Bardzo się starała ,żeby zachęcić nas do przyswojenia wiedzy z muzyki i kultury ogólnie pojętej”. Autorka tego opracowania wspomina, że mieszkała w tym samym domu co Pani Profesor. Kiedy poznała Ją bliżej, Profesor  zyskała dużo więcej w jej oczach. Sposób bycia , zachowania, piękna polszczyzna, którą mówiła były świadectwem wysokiej kultury i niebywałej wiedzy.” Inni absolwenci Liceum Pedagogicznego wspominają Ją  jako starannie wykształconą  osobę, niesamowicie oczytaną, o szerokich horyzontach filozoficznych, znającą łacinę, grekę i język francuski. Pięknie grała na fortepianie, pianinie, skrzypcach, gitarze czy mandolinie  – często  dla uczniów w nagrodę za dobre przygotowanie do lekcji i odrobione ćwiczenia muzyczne. Była osobą po doświadczeniach wojennych i  napadach na Polaków przez ukraińskich nacjonalistów w Stryju.

W 1967 r. została odznaczona Krzyżem Komandorskim I Klasy. W uznaniu Jej zasług w kształtowaniu wrażliwości i umiejętności muzycznych młodzieży koszalińskiej        z inicjatywy Klubu Pionierów Koszalina - p.p. Marii Hudymowej i Lesława Mytnika władze miasta na czele z ówczesnym Prezydentem Mirosławem Mikietyńskim w 2008 roku ufundowali tablicę  którą , wmurowano w holu korytarza  I  LO im. St. Dubois   w Koszalinie. Na tej tablicy upamiętniono kilkoro organizatorów i nauczycieli I LO ,którzy rozpoczęli pracę w 1945 r.  Widnieje tam m.in. nazwisko i imię Pani Czesławy Żądło.

Zaprzyjaźnionym osobom , którym zaufała i dla których Jej dom był zawsze otwarty zwierzyła się z nostalgią , że  rodzice stworzyli Jej zasobny, ciepły i kulturalny dom, o szczególnych humanistycznych zasadach. Kiedyś  z ogromnym bólem w głosie ,bez komentarza i jakiegokolwiek wyjaśniania okoliczności, nadmieniła,  że pewnego dnia  ślad po nich zaginął. Osieroconą Czesławą zaopiekowała się Anna Popielnik. Z wielu wspomnień i rozmów z Czesławą wynikało, że nie miała rodzeństwa ani rodziny w kraju ani na wschodzie .  Jedyną krewną była ciotka Anna Popielnik, która zmarła w 1973r. i jest pochowana we wspólnym grobie z Czesławą Żądło.

Czesława Żądło zmarła 27.02.1988 r.

Wobec braku opłat za miejsce pochówku w grudniu 2014 r. Zarząd Cmentarza w Koszalinie ogłosił likwidację grobu.

W celu nie dopuszczenia do tego faktu absolwenci i żyjący jeszcze nauczyciele Liceum Pedagogicznego  im. Władysława Spasowskiego oraz  Dyrektor I Liceum Ogólnokształcącego im. St. Dubois p. Rafał Janus , Prezes Stowarzyszenia Przyjaciół Koszalina Maciej Spruta , Lesław Mytnik – Przewodniczący Klubu Pionierów Koszalina i Towarzystwa Absolwentów Liceum , Zygmunt Linke , Maria i Adam Siwulowie oraz Zygmunt Kulczewski  - były Kurator Oświaty i Wychowania w Słupsku oraz Stanisław Polańczyk – były Kurator Oświaty w Koszalinie postanowili zadeklarować dobrowolne kwoty pieniężne na renowację zniszczonego pomnika i miejsca pochówku.

Autorem renowacji grobu oraz postawienia obelisku  jest znany i ceniony artysta rzeźbiarz dr hab. Zygmunt Wujek - wykładowca  Politechniki   Pomorza Zachodniego wraz ze znanym lwowskim lwem , co w zamyśle autora stanowić ma symbol więzi osadników przybyłych do Koszalina z Kresów i ich nową Małą Ojczyzną.

Mamy nadzieję, że urządzony tak grób Pani Czesławy Żądło będzie w przyszłości miejscem wspomnienia o tych, którzy tworzyli szkolnictwo w powojennym Koszalinie.

 

W dniu 15.09.2015r. odsłonięty został nagrobek Pani Czesławy.

 

 

 

Czesława Żądło
urodziła się 31.X.1900 r. we Lwowie. Tam  ukończyła szkołę powszechną, średnią oraz  wyższą - Konserwatorium Muzyczne. Tuż po studiach podjęła pracę jako nauczycielka muzyki  i śpiewu  chóralnego w   I  Państwowym  Gimnazjum im. Józefa Piłsudskiego    w Stryju, a później w II Gimnazjum w Stryju /1927 – 39 /.
W  kolejnych latach  t.j.1939-41 pracowała w 10-letniej Szkole w Stryju.
Po przyjeździe do Koszalina w sierpniu 1945 r. zamieszkała przy ul Połtawskiej 6 na I piętrze / niezmiennie do dnia  zgonu /.  Z  dniem   1. IX. 1945 r. Kuratorium Szkolne w Szczecinie skierowało Ją do pracy w Państwowym Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącym  w Koszalinie/późniejsze I LO im. Stanisława Dubois / Angaż podpisał pierwszy powojenny Kurator Szczecińskiego Okręgu Szkolnego prof. Stanisław Helsztyński/.
W latach 1949-50 pracowała w Ogólnokształcącej 11-letniej Szkole TPD w Koszalinie przy ul. Jedności 9 a  latach 1950-54 podjęła pracę Państwowym Gimnazjum Administracyjno-Handlowym i Państwowym Liceum Krawieckim w Koszalinie.
Dom Jej często odwiedzali zaufani koledzy, uczniowie  i przyjaciele,  z którym chętnie dzieliła się pasją muzyczną i umilała słuchaczom czas mazurkami, polonezami Chopina,  stylizowanymi etiudami, wracając wspomnieniami do pięknie przeżytych przez siebie lat i miejsc.
Z chwilą powołania Liceum Pedagogicznego w 1951r. Kuratorium Oświaty i Wychowania w Koszalinie skierowało bezzwłocznie Czesławę Żądło na etat nauczyciela muzyki ,śpiewu i chóru . Nauczanie tych przedmiotów było priorytetowe w kształceniu przyszłych nauczycieli . Pracowała w tymże Liceum do 1969 r. tj. do likwidacji  liceów  pedagogicznych.
Ocenę przebiegu i zaangażowania zawodowego śp. Czesławy ilustrują wypowiedzi przełożonych , uczniów - absolwentów  i kolegów – nauczycieli zamieszczane w prasie i okolicznościowych wydawnictwach, dostępnych w archiwach i bibliotekach.
Jedna z Jej uczennic /absolwentka szkoły z 1949r./ z pierwszych lat nauki w LO ,,Dubois” w Koszalinie - Maria Roszak tak wspomina Profesor Czesławę Żądło ,, dla której najważniejszy był śpiew…przyjemnością było śpiewanie w Jej chórze ,branie udziału w akademiach ku czci...biada,  jednak temu ,kto ośmielił się fałszować…”
Dyrektor Jan Laskowski w 1950 r. w piśmie wysłanym do władz napisał: ,,Profesor Czesława Żądło - PPS, członek zarządu, dobra nauczycielka śpiewu. Energiczna i nadzwyczaj sumienna. Wyniki osiąga bardzo dobre”.
Z okazji 15-lecia LO Dubois – pierwszej w województwie szkole średniej Dyrektor Jadwiga Jelec wspomina, że Ona ,, i Pani Czesława Żądło  są dziś jedynymi osobami    z pedagogów ,które pamiętają pierwsze dni Szkoły „.
O pracy pedagogicznej w Liceum Pedagogicznym w Koszalinie wypowiada się absolwentka-Zofia Korczyńska - Szrubka /Hałabura/ w 2014 r.- we „Wspomnieniach” -  str. 45,,Pani Prof. Czesława Żądło była nauczycielką bardzo wymagającą i zdystansowaną, rzetelnie wykonywała swój zawód, dbała o dyscyplinę. Na lekcji było tak cicho, że było słychać lecącą muchę. Miała bardzo słaby wzrok , nosiła okulary o grubych szkłach,  za to słuch miała  niezwykle wyostrzony. Słyszała nawet szepty z ostatniej ławki. Bardzo się starała ,żeby zachęcić nas do przyswojenia wiedzy z muzyki i kultury ogólnie pojętej”. Autorka tego opracowania wspomina, że mieszkała w tym samym domu co Pani Profesor. Kiedy poznała Ją bliżej, Profesor  zyskała dużo więcej w jej oczach. Sposób bycia , zachowania, piękna polszczyzna, którą mówiła były świadectwem wysokiej kultury i niebywałej wiedzy.” Inni absolwenci Liceum Pedagogicznego wspominają Ją  jako starannie wykształconą  osobę, niesamowicie oczytaną, o szerokich horyzontach filozoficznych, znającą łacinę, grekę i język francuski. Pięknie grała na fortepianie, pianinie, skrzypcach, gitarze czy mandolinie  – często  dla uczniów w nagrodę za dobre przygotowanie do lekcji i odrobione ćwiczenia muzyczne. Była osobą po doświadczeniach wojennych i  napadach na Polaków przez ukraińskich nacjonalistów w Stryju.
W 1967 r. została odznaczona Krzyżem Komandorskim I Klasy. W uznaniu Jej zasług w kształtowaniu wrażliwości i umiejętności muzycznych młodzieży koszalińskiej        z inicjatywy Klubu Pionierów Koszalina - p.p. Marii Hudymowej i Lesława Mytnika władze miasta na czele z ówczesnym Prezydentem Mirosławem Mikietyńskim w 2008 roku ufundowali tablicę  którą , wmurowano w holu korytarza  I  LO im. St. Dubois   w Koszalinie. Na tej tablicy upamiętniono kilkoro organizatorów i nauczycieli I LO ,którzy rozpoczęli pracę w 1945 r.  Widnieje tam m.in. nazwisko i imię Pani Czesławy Żądło.
Zaprzyjaźnionym osobom , którym zaufała i dla których Jej dom był zawsze otwarty zwierzyła się z nostalgią , że  rodzice stworzyli Jej zasobny, ciepły i kulturalny dom, o szczególnych humanistycznych zasadach. Kiedyś  z ogromnym bólem w głosie ,bez komentarza i jakiegokolwiek wyjaśniania okoliczności, nadmieniła,  że pewnego dnia  ślad po nich zaginął. Osieroconą Czesławą zaopiekowała się Anna Popielnik. Z wielu wspomnień i rozmów z Czesławą wynikało, że nie miała rodzeństwa ani rodziny w kraju ani na wschodzie .  Jedyną krewną była ciotka Anna Popielnik, która zmarła w 1973r. i jest pochowana we wspólnym grobie z Czesławą Żądło.
Czesława Żądło zmarła 27.02.1988 r.
Wobec braku opłat za miejsce pochówku w grudniu 2014 r. Zarząd Cmentarza w Koszalinie ogłosił likwidację grobu.
W celu nie dopuszczenia do tego faktu absolwenci i żyjący jeszcze nauczyciele Liceum Pedagogicznego  im. Władysława Spasowskiego oraz  Dyrektor I Liceum Ogólnokształcącego im. St. Dubois p. Rafał Janus , Prezes Stowarzyszenia Przyjaciół Koszalina Maciej Spruta , Lesław Mytnik – Przewodniczący Klubu Pionierów Koszalina i Towarzystwa Absolwentów Liceum , Zygmunt Linke , Maria i Adam Siwulowie oraz Zygmunt Kulczewski  - były Kurator Oświaty i Wychowania w Słupsku oraz Stanisław Polańczyk – były Kurator Oświaty w Koszalinie postanowili zadeklarować dobrowolne kwoty pieniężne na renowację zniszczonego pomnika i miejsca pochówku.
Autorem renowacji grobu oraz postawienia obelisku  jest znany i ceniony artysta rzeźbiarz dr hab. Zygmunt Wujek - wykładowca  Politechniki   Pomorza Zachodniego wraz ze znanym lwowskim lwem , co w zamyśle autora stanowić ma symbol więzi osadników przybyłych do Koszalina z Kresów i ich nową Małą Ojczyzną.
Mamy nadzieję, że urządzony tak grób Pani Czesławy Żądło będzie w przyszłości miejscem wspomnienia o tych, którzy tworzyli szkolnictwo w powojennym Koszalinie.
W dniu 15.09.2015r. odsłonięty zostanie nagrobek Pani Czesławy.
Państwowym Gimnazjum Administracyjno-Handlowym i Państwowym Liceum Krawieckim w Koszalinie.
Dom Jej często odwiedzali zaufani koledzy, uczniowie  i przyjaciele,  z którym chętnie dzieliła się pasją muzyczną i umilała słuchaczom czas mazurkami, polonezami Chopina,  stylizowanymi etiudami, wracając wspomnieniami do pięknie przeżytych przez siebie lat i miejsc.
Z chwilą powołania Liceum Pedagogicznego w 1951r. Kuratorium Oświaty i Wychowania w Koszalinie skierowało bezzwłocznie Czesławę Żądło na etat nauczyciela muzyki ,śpiewu i chóru . Nauczanie tych przedmiotów było priorytetowe w kształceniu przyszłych nauczycieli . Pracowała w tymże Liceum do 1969 r. tj. do likwidacji  liceów  pedagogicznych.
Ocenę przebiegu i zaangażowania zawodowego śp. Czesławy ilustrują wypowiedzi przełożonych , uczniów - absolwentów  i kolegów – nauczycieli zamieszczane w prasie i okolicznościowych wydawnictwach, dostępnych w archiwach i bibliotekach.
Jedna z Jej uczennic /absolwentka szkoły z 1949r./ z pierwszych lat nauki w LO ,,Dubois” w Koszalinie - Maria Roszak tak wspomina Profesor Czesławę Żądło ,, dla której najważniejszy był śpiew…przyjemnością było śpiewanie w Jej chórze ,branie udziału w akademiach ku czci...biada,  jednak temu ,kto ośmielił się fałszować…”
Dyrektor Jan Laskowski w 1950 r. w piśmie wysłanym do władz napisał: ,,Profesor Czesława Żądło - PPS, członek zarządu, dobra nauczycielka śpiewu. Energiczna i nadzwyczaj sumienna. Wyniki osiąga bardzo dobre”.
Z okazji 15-lecia LO Dubois – pierwszej w województwie szkole średniej Dyrektor Jadwiga Jelec wspomina, że Ona ,, i Pani Czesława Żądło  są dziś jedynymi osobami    z pedagogów ,które pamiętają pierwsze dni Szkoły „.
O pracy pedagogicznej w Liceum Pedagogicznym w Koszalinie wypowiada się absolwentka-Zofia Korczyńska - Szrubka /Hałabura/ w 2014 r.- we „Wspomnieniach” -  str. 45,,Pani Prof. Czesława Żądło była nauczycielką bardzo wymagającą i zdystansowaną, rzetelnie wykonywała swój zawód, dbała o dyscyplinę. Na lekcji było tak cicho, że było słychać lecącą muchę. Miała bardzo słaby wzrok , nosiła okulary o grubych szkłach,  za to słuch miała  niezwykle wyostrzony. Słyszała nawet szepty z ostatniej ławki. Bardzo się starała ,żeby zachęcić nas do przyswojenia wiedzy z muzyki i kultury ogólnie pojętej”. Autorka tego opracowania wspomina, że mieszkała w tym samym domu co Pani Profesor. Kiedy poznała Ją bliżej, Profesor  zyskała dużo więcej w jej oczach. Sposób bycia , zachowania, piękna polszczyzna, którą mówiła były świadectwem wysokiej kultury i niebywałej wiedzy.” Inni absolwenci Liceum Pedagogicznego wspominają Ją  jako starannie wykształconą  osobę, niesamowicie oczytaną, o szerokich horyzontach filozoficznych, znającą łacinę, grekę i język francuski. Pięknie grała na fortepianie, pianinie, skrzypcach, gitarze czy mandolinie  – często  dla uczniów w nagrodę za dobre przygotowanie do lekcji i odrobione ćwiczenia muzyczne. Była osobą po doświadczeniach wojennych i  napadach na Polaków przez ukraińskich nacjonalistów w Stryju.
W 1967 r. została odznaczona Krzyżem Komandorskim I Klasy. W uznaniu Jej zasług w kształtowaniu wrażliwości i umiejętności muzycznych młodzieży koszalińskiej        z inicjatywy Klubu Pionierów Koszalina - p.p. Marii Hudymowej i Lesława Mytnika władze miasta na czele z ówczesnym Prezydentem Mirosławem Mikietyńskim w 2008 roku ufundowali tablicę  którą , wmurowano w holu korytarza  I  LO im. St. Dubois   w Koszalinie. Na tej tablicy upamiętniono kilkoro organizatorów i nauczycieli I LO ,którzy rozpoczęli pracę w 1945 r.  Widnieje tam m.in. nazwisko i imię Pani Czesławy Żądło.
Zaprzyjaźnionym osobom , którym zaufała i dla których Jej dom był zawsze otwarty zwierzyła się z nostalgią , że  rodzice stworzyli Jej zasobny, ciepły i kulturalny dom, o szczególnych humanistycznych zasadach. Kiedyś  z ogromnym bólem w głosie ,bez komentarza i jakiegokolwiek wyjaśniania okoliczności, nadmieniła,  że pewnego dnia  ślad po nich zaginął. Osieroconą Czesławą zaopiekowała się Anna Popielnik. Z wielu wspomnień i rozmów z Czesławą wynikało, że nie miała rodzeństwa ani rodziny w kraju ani na wschodzie .  Jedyną krewną była ciotka Anna Popielnik, która zmarła w 1973r. i jest pochowana we wspólnym grobie z Czesławą Żądło.
Czesława Żądło zmarła 27.02.1988 r.
Wobec braku opłat za miejsce pochówku w grudniu 2014 r. Zarząd Cmentarza w Koszalinie ogłosił likwidację grobu.
W celu nie dopuszczenia do tego faktu absolwenci i żyjący jeszcze nauczyciele Liceum Pedagogicznego  im. Władysława Spasowskiego oraz  Dyrektor I Liceum Ogólnokształcącego im. St. Dubois p. Rafał Janus , Prezes Stowarzyszenia Przyjaciół Koszalina Maciej Spruta , Lesław Mytnik – Przewodniczący Klubu Pionierów Koszalina i Towarzystwa Absolwentów Liceum , Zygmunt Linke , Maria i Adam Siwulowie oraz Zygmunt Kulczewski  - były Kurator Oświaty i Wychowania w Słupsku oraz Stanisław Polańczyk – były Kurator Oświaty w Koszalinie postanowili zadeklarować dobrowolne kwoty pieniężne na renowację zniszczonego pomnika i miejsca pochówku.
Autorem renowacji grobu oraz postawienia obelisku  jest znany i ceniony artysta rzeźbiarz dr hab. Zygmunt Wujek - wykładowca  Politechniki   Pomorza Zachodniego wraz ze znanym lwowskim lwem , co w zamyśle autora stanowić ma symbol więzi osadników przybyłych do Koszalina z Kresów i ich nową Małą Ojczyzną.
Mamy nadzieję, że urządzony tak grób Pani Czesławy Żądło będzie w przyszłości miejscem wspomnienia o tych, którzy tworzyli szkolnictwo w powojennym Koszalinie.
W dniu 15.09.2015r. odsłonięty zostanie nagrobek Pani Czesławy.
 
wszystkie prawa zastrzeżone :www.przyjaciele.koszalin.pl
projekt i wykonanie: